21 juli: Feest van de wanstaat

50 jaar VVB - Wij gaan verder!

Natuurlijk wil ik jullie als voorzitter ook graag verwelkomen en bedanken voor de aanwezigheid op het sluitstuk van ons feestjaar- 50 jaar VVB

Al vijftig jaar staat de Vlaamse Volksbeweging in de bres voor Vlaanderen.
De VVB voerde een strijd voor het behoud van taal, identiteit en cultuur, een strijd ook voor de politieke en sociaal-economische belangen van de Vlamingen en… ik betwijfel eigenlijk dat zijn Koninklijke hoogheid in dit prentje past.
De jongste twee decennia rijpte immers binnen de VVB het inzicht dat de enige rationele oplossing een radicale keuze is:
de keuze voor een onafhankelijke Vlaamse staat in Europa.

Het doet goed te kunnen vaststellen dat vele Vlamingen de zelfde mening zijn toegedaan; Maar over de manier waarop we dat doel moeten proberen te bereiken zijn we het niet altijd eens.
Dit is misschien de rede dat we vandaag nauwelijks bij machte zijn om een vuist te maken.
Het Vlaams-nationalisme kan maar dynamischer worden als we meer greep krijgen op de publieke opinie en zo onrechtstreeks op de politiek.
Niet enkel Natuurpunt,maar ook de Vlaamse Volksbeweging is een van de weinige verenigingen in het "middenveld" die nog een - weliswaar bescheiden - toename van het aantal leden kan noteren. Maar, het moet gezegd, wij blijven een kleine speler op het opinieveld.

Vraag is: Hoe kunnen we onze invloed vergroten?

Wellicht moeten we zelf een zekere interne reorganisatie doorvoeren om een optimaal evenwicht te bekomen tussen onze taak als socio-culturele organisatie en onze taak als open, naar het brede publiek toe gerichte politieke strijd en opinievereniging.

Maar ook door het opvoeren van externe samenwerking met andere Vlaams-Nationale organisaties zouden we onze slagkracht kunnen verhogen.

Sommige kleine verenigingen, tijdschriften en organisaties spenderen enorm veel tijd aan een goed product, dat spijtig genoeg maar een klein aantal, reeds overtuigden, bereikt

Daarnaast heeft men sommige interessante initiatieven die veel te snel uitdoven in mooie, maar weliswaar weinig gelezen rapporten en verslagen.

Terwijl hebben we enkele grotere spelers die hun Vlaamse radicaliteit verliezen, of dreigen te verliezen.

Dit is misschien ook stof tot nadenken voor het OVV, het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen.
Een nieuwe vorm van samenwerking biedt misschien meer mogelijkheden. We zouden samen werk kunnen maken van een nieuwe strategie om onze opinie in een ruimere kring te verspreiden.


We hebben nood aan een duidelijke mediastrategie.

In de media is het politiek debat vandaag enorm verschraald en onfatsoenlijk geworden.
Als we de Tom Cochez' en Walter Pauli's even buiten beschouwing laten, kunnen we nog niet te zeer klagen over de geschreven dagbladpers.

Radio en tv zijn politieke megafoons voor allerlei strekkingen, behalve voor de onze. Vooral bij de openbare zenders , betaald met overheidsgeld, met uw en mijn geld, is de informatie en duiding erg eenzijdig. De boodschappers in die media zijn niet alleen niet geïnteresseerd, ze zijn ronduit vijandig.

Gelukkig hebben we nog de "nieuwe media", via het Internet. Maar het is nog niet zeker of de drukke markt van het Internet een makkelijker medium wordt voor de verspreiding van politieke opinies, laat staan, van onze standpunten.

De VVB zal in dit verband blijven sleutelen aan een dubbelsporige media-werking, met ons maandblad Doorbraak als klassiek medium en met de webstekken en de Tussendoor als nieuwe media.

En ik durf hier stellen: Als de Vlaamsgezinden, ook de meer bemiddelden onder hen, werkelijk belangstellen in het overeind houden en verder uitbreiden van onze eigen media, dan moeten ze de daad bij het woord voegen: het is hoog tijd! Ongetwijfeld is het prikkelend even weg te zweven bij de gedachte aan een nieuw Vlaamsgezind weekblad of dagblad. Maar in afwachting van de realisatie van zo'n project wil ik hier een oproep doen om de kanalen die er nu zijn wat guller te steunen. Met wat extra professionele ondersteuning zullen zij misschien een breder publiek kunnen bereiken en zo ook wat meer druk kunnen uitoefenen op de politici.

We hebben ook nood aan een duidelijker politieke strategie

De Vlaamse beweging probeert druk uit te oefenen via rechtstreekse contacten met politieke partijen en de VVB wil hierbij als open organisatie graag samenwerken met àlle politieke partijen, ten minste met die partijen waar we een minimum aan Vlaamse reflex kunnen vaststellen.

Op dat vlak kunnen we niet klagen over onze 2 Vlaams nationalistische partijen. Ze zijn hier vandaag trouwens ook goed vertegenwoordigd.

Dat betekent echter niet dat we als onafhankelijke beweging geen kritiek mogen uiten op die partijen. Het onderlinge gekrakeel, rond niet zelden persoonlijke vetes, vinden we absoluut niét de kortste weg naar het realiseren van onze doelstellingen. Vlaams-nationalisten hebben - natuurlijk! - uiteenlopende politiek-maatschappelijke standpunten, maar mag de Vlaamse staatsvorming nu even primeren? In een onafhankelijk Vlaanderen kunnen we dan in alle vrijheid verder discussiëren.

Om daar te geraken zullen we echter ook een opening moeten maken naar andere partijen.
Dat voor alle partijen de Vlaamse staatsvorming niet - "nog" niet - het einddoel is, kunnen we betreuren, maar is voor ons geen bezwaar. Elke stap in de goede richting is welkom. Als ze gaan voor een duidelijke uitbreiding van de Vlaamse bevoegdheden, zijn ze voor ons geen tegenstrevers, maar bondgenoten. Trage bondgenoten weliswaar, maar toch bondgenoten.


In de partijhoofdkwartieren van de traditionele partijen blijft het wel vaak zoeken naar licht in de duisternis.

Op de weg naar het CD&V-huis hangt een oranje licht. Opletten is de boodschap, en wakker blijven. Goed dat Jo Van Deurzen en Yves Leterme een Vlaams profiel uitdragen, maar waarom die zwijgzaamheid over andere afspraken uit het verleden (de resoluties) en hoe zit het nu precies met dat confederalisme van het Congres in Kortrijk?

Op de weg naar het sp.a-huis staat voor ons het licht op rood. We geraken er moeilijk binnen en met de minimalistische Vlaamse inspiratie van Johan Vande Lanotte schieten we niet op. Alleen gaan voor de splitsing van het tewerkstellingsbeleid, bovendien gekoppeld aan de zoveelste toegeving van een paritaire budgetverdeling - is voor ons absoluut geen optie.

Moge dat ook duidelijk zijn voor de huidige liberale partij, want in de Melsenstraat hangt een blauw zwaailicht. Er moet iets ernstigs gebeurd zijn. De grote kanonnen van de VLD beschieten nu hun eigen stellingen uit de jaren negentig. Ze hebben afstand genomen van hun verleden en van zichzelf, van Vlaams, Liberaal en Democratisch.

In de 50 jaar van ons bestaan hebben we al wel een en ander bereikt, maar er is uiterste waakzaamheid geboden. Paars, met eventueel het licht op Groen!, dit Brussels Belgisch Progressief Blok, klaargestoomd in een of andere duistere tempel, orkestreert zonder schroom een sluikse recuperatie van onze Vlaamse bevoegdheden.

Dat vandaag de staatsveiligheid, met uitgebreide bevoegdheden, nagenoeg volledig in handen van de Franstalige is en Franstalige rechters kunnen oordelen over het lot van Vlaamse politieke partijen draait de klok 150 jaar terug.

Beste vrienden,
We zullen er op ons vijftigste heus nog niet kunnen mee stoppen .

Ons feestjaar 50 jaar VVB was een terugblik op het verleden, maar vooral een bezinning over onze toekomst.

We danken al onze medewerkers en onze sponsors, die het mogelijk hebben gemaakt dit moment van reflectie even in de verf te zetten.

We danken vooral onze hoofdsponsors, Marnixring Nationaal, Uitgeverij Egmont en het Vlaams en Neutraal Ziekenfonds.
Zij zijn trouwe partners in onze strijd voor een volwaardige zelfbeschikking. Door hen te steunen kan je ons steunen, want wij gaan eigenlijk nooit tevergeefs bij hen aankloppen. En ik kan jullie verzeker: ook in de toekomst zullen we op onze milde schenkers moeten kunnen rekenen.

In aanloop naar de verkiezingen van 2007 zullen we niet enkel de strijd voor onze taal en grondgebied moeten verder zetten, meer bepaald in Brussel, de Vlaamse Rand en Halle-Vilvoorde. We zullen ook onze bevoegdheden moeten vrijwaren en versterken.


Onze Vlaamse vertegenwoordigers in het Vlaamse en federale parlement laten het hier vaak afweten. Zij voelen zich immers machteloos in de schaduw van hun almachtige partijtop. Daarom moet de Vlaamse beweging in het algemeen en de Vlaamse Volksbeweging in het bijzonder hen benaderen en aanmoedigen… Zij weten als geen ander dat het Belgische vehikel vierkant draait. En dat Vlaanderen én Wallonië zouden winnen bij een onafhankelijke toekomst.


Gedurende de voorbije 50 jaar werd België langzaam omgevormd van een unitaire naar een federale staat. De Belgische staat werd een onwerkbare en oncontroleerbare constructie met te veel regeringen, parlementen en bestuurders, met onophoudelijke interne conflicten en belangentegenstellingen. Een constructie waar de Vlaamse meerderheid wordt geblokkeerd. De kloof tussen noord en zuid werd met de dag groter. Vlamingen en Walen maken verschillende politieke en ideologische keuzes, leven in twee verschillende economische werelden, en voeden zich in twee totaal verschillende culturele biotopen.

Een pluralistische Vlaamse Volksbeweging moet onze Vlaamse politici meer dan ooit aanmoedigen om nu, snel, de juiste keuzes te maken: een resolute keuze voor een stevig en doorzichtig Vlaams bestuur, dicht bij de Vlaming. Nog maar eens kiezen voor een zoveelste halfslachtige en minimale staatshervorming is geen oplossing.

Eén keer moed zou volstaan voor de betere optie: die van een onafhankelijk Vlaanderen.

Jullie kunnen ons helpen bij het uitdragen van deze missie door een extra bijdrage in de mandjes waarmee we gedurende een kort beeldoverzicht van onze geschiedenis zullen rondgaan.

Ik dank jullie voor jullie aandacht en samenwerking.


Rita De Bont
Voorzitter Vlaamse Volksbeweging
26 november 2006