125 dagen na de verkiezingen en nog steeds geen federale regering.
De opening van het parlementaire jaar was een opening in mineur: zonder toespraak van de eerste Minister en zonder toespraak van de Kamervoorzitter.
Wie is er trouwens eerste Minister en wat is eigenlijk de hoofdactiviteit van de Kamervoorzitter, die tevens medeformateur is.
Naast de regeringsvorming spelen de belangrijkste activiteiten zich af in de commissies.
Ook ik heb mijn eerste parlementaire vraag gesteld in de commissie Financiën en Begroting aan de heer Jamar, minister belast met de Modernisering van Financiën en de strijd tegen fiscale fraude. Ik kan jullie verzekeren dat niet alleen ik, maar ook hij nog veel werk aan de winkel heeft. Deze commissie was trouwens zeer druk bijgewoond.
Minder druk was het in de commissie Volksgezondheid, waar ik effectief lid van uitmaak. De eerste vergadering worden 2 ondervoorzitters verkozen. Voor de eerste geen probleem, daar hebben wij zelfs onze vrienden van CD&V N-VA gesteund, maar de tweede kandidaat, kandidaat van de PS had zelfs niet de tact om persoonlijk aanwezig te zijn. Ongehoord vonden de aanwezigen. Uit protest stelde Koen Bultinck (VB) mij als kandidaat voor, waarna de enige wel PS-aanwezige haar eigen kandidatuur voorstelde. Stemmen dus. Dilemma voor CD&V/ N-VA? Laat je niet strikken! Onthouding van het hele kartel. Dus toch een PS-er als tweede voorzitter.
Je weet immers. Er is zo iets als een cordon, wat je niet breekt.
Alhoewel, inmiddels grote show in de commissie Binnenlandse zaken. Daar moet men zijn om op de buis te komen. De Vlamingen hadden zich achter het voorstel van Filip De Man geschaard….Schande! En alle Franstaligen verlieten de zaal.
Even crisis. Zelfs de regeringsonderhandelingen werden even stilgelegd voor overleg.
Er zou gestemd worden over de Vlaamse wetsvoorstellen ter splitsing van de kieskring Brussel -Halle -Vilvoorde.
Maar laat je niet strikken! De Rem! Er moest advies ingewonnen worden.
Na een korte onderbreking werden de werkzaamheden weer verder gezet. De Franstaligen kwamen nog even binnen met hun amendementen, die volgens hen eerst nog wel moesten voorgelegd worden aan de Raad van State en dit wel door onze alomtegenwoordige kamervoorzitter of moet ik zeggen medeformateur. De medeformateur of de verkenner Herman van Rompuy, die volgens Joëlle Milquet als opdracht had de Vlaamse partijen te laten inzien dat ze de staatshervorming die ze de kiezer hebben beloofd, niet zullen kunnen uitvoeren.
Ook de onverwijlde splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, zonder enige prijs werd aan de kiezer beloofd. Het zou maar vijf minuten politieke moed vergen. Vijf minuten politieke moed om tot de stemming over te gaan, maar dan zou Leterme volgens Maingain onmiddellijk naar de Koning moeten om zijn opdracht terug te geven.
Laat je niet strikken. Zoals Mark Grammens in zijn laatste Journaal schrijft riskeert de politieke generatie, die na met succes de Vlaamse regering te hebben geïnspireerd “de geschiedenis in te gaan als een kaste die met de heersers samenheult om Vlaanderen te vernederen en die zich voorts laat leiden door persoonlijke ambitie, ijdelheid en machtshonger.”
Rita De Bont
volksvertegenwoordiger
(Klik hier voor oudere welkomstwoorden)